شجاعت در برابر افراط؛ این بار نوبت تایباد است

شهادت مظلومانهی پسرانمان در سیستان و بلوچستان مثل خنجری در قلبم فرو رفته و فکرش یک لحظه مرا رها نمیکند. این فکر که شهر من هم مرزی و کشور همسایهی ما هم آشوبناک است و مبادا خدای نکرده ...

میراث بزرگانِ تایباد، وحدت واقعی در بین اقوام و طوایف بود. هرچند که حتی در زمان خود حضرت پیامبر (ص) هم وحدت صددرصد میسر نشد، اما اتمسفر غالب در گذشتهی ما درک متقابل و انسجام و احترام بود.

افراطیون امروزه با مقدسترین نامهای دینی، مظلومترین جوانان و زنان و کودکان دنیا را تکهپاره میکنند و آواره میسازند. این نقابها به قدری موجه و محترم است که گاه حتی افراد معتمد ملتها ممکن است به دام آنها بیفتند و سرباز آنها شوند.

به تایباد نگاه کنید، به آیندهی تایباد فکر کنید.

درست است که نیروهای امنیتی و اطلاعاتی عزیزمان شبانهروز در حال حفظ و حراست از کیان این کشورند، اما بیایید کمکحال آنها باشیم و بار مسئولیت آنها را سبکتر سازیم.

چگونه؟

با انتخاب نکردن افرادی که به اتاقهای افراط نزدیکند.

آنها به گمان خود آنقدر اختیار زادگاه ما را در دست گرفتهاند که دیروز از یکی از کلانپاهای شهر شنیدم که میگفت: خودتان را خسته نکنید، نفر اول فلانی است و دومی فلانی و سومی ...

ظاهرا این آقای کلانپا، سخت به رای عوام و طبقهی �سمعاً و طاعتاً� پشتگرم و قویدل است.

از دانایان شهر میخواهم که از فلسفهی �به قَبِر� فاصله بگیریم و جلوی اتاق فکر افراط بایستیم. حتی اگر در کوتاهمدت آنها برنده شوند، اهمیتی ندارد. تایباد باید نجات پیدا کند و به روزگارِ وحدتِ گذشته برگردد و مسئولیت این مهم امروز بر دوش ماست.

جبههی افراط، هر عنوانی که داشته باشد، یک قبله بیشتر ندارد و آن هم منفعت شخصیست.

بنابراین ما در جبههی مبارزه با افراط باید از منفعت شخصی بگذریم و به میهن و زادگاهمان فکر کنیم و آینده را نجات دهیم.

ما شجاعت ایستادگی در برابر افراطیون را داریم؛ اگرچه امروز غنائم شهرمان را برای خود بخش میکنند و ما را به هیچ میشمرند.

محمد ناصر مودودی

دانشگاهی و پژوهشگر بومی.