نرون

نرون (به معنای نیرومند و دلیر، شاید همسان با نیرم و نریمان ایرانی)، در سال 37 میلادی از تباری والا به دنیا آمد و با همدستی مادرش، آگریپینا که ملکهی روم بود ناپدری و امپراطورش کلاودیوس را کشت و خود در هفده سالگی به جای او به تخت نشست. این اسطورهی جنون و قساوت، در تمام عمر شعر میسرود و بازیگر تئاتر بود، نی و ارغنون آبی و فلوت و انبان مینواخت، آوازهای خوش سرمیداد و ورزشکاری تحسین برانگیز به شمار میرفت. اما همچنان که میدانید همین نرون بعدها مادرش را به وسوسة معشوقهاش کشت، همسرِ عفیف نخستینش و همسرِ دوم تباهکارش را بیجان کرد، معلمِ امیرکبیر مانندش، سنکا، را از رم بیرون انداخت و سپستر کشت؛ انحطاط جنسی و تمایلات همجنسگرایانهی افراطی پیدا کرد، دورهای از وحشت را بر رم سایهافکن نمود و سپس پایتختش را آتش زد، آنها که در دربارش مخالف بودند یا ثروتی داشتند را نابود میساخت و به این ترتیب خیال و خزانهی خود را جمع و پُر میکرد و سناتورهای بسیاری به کارهای مبتذل و به کام مرگ فرستاد.

زندگی نرون میرساند که هنرمند بودن و استعدادهای عالی فرهنگی و هنری داشتن به آسانی میتواند در گرداب قدرت و سیاست تباه شود و دور نیست که حتی شاعری اپیکوری نظیر نرون نیز پس از اقتدار مطلق تبدیل به بدخواهِ تمام بشریت شود.

تربتجام ـ دوم مهر