روزی ...

ستارهی زيبا مرو چو ابر مسافر مشو بدون تو چه كنم؟

نشستهاي لب آب و منم اسير سراب و هواي كوچه كنم

تو تار و پود حريري به بوي مُشك و عبيري تو را به من ندهند

وجود تو ارديبهشت شراب جويهاي بهشت چرا به من بدهند؟

چو يوسف كنعان فروختند مرا و جان مرا سوختند به گوش تو نرسيد

به خوب و بدم ساختم به سادگيام باختم كك كسي نگزيد

جهان چو آتش سرد است و عشق، گرمي و درد است و غير از اين، همه پوچ

چو ميگذرد سال و ماه و مي گذرد شاه و راه چرا جدايي و کوچ؟

به ديدن يك كوله بار به ديدن يك غمگسار روزی مرا ياد خواهي كرد

و با خاطره اي دوردست و شايد مورمور دل و دست مرا شاد خواهي كرد.

١٤مرداد- تربتجام