چیزی غمانگیزتر از 1 نیست؛
چیزی که گریه هم آن را توصیف نمیکند.
ای سرنوشت پرابهام و تلخ
ای بهتر از نشستن و برجایماندگی،
تکرار زندگی،
دردت به سان صاعقه بر درخت میکوبد
و شعلهی رویای جاوید را برمیفروزد؛
شاید دوباره به خانه بازگردم
شاید به آنچه که داشتم قناعت ورزم
ولی آنکه بازمیگردد
این که امروز میرود نیست؛
معمای رنج سفر این است.
تربتجام، یخبندان و کمگازی کشور، ۲۶ دی ۱۴۰۱
برچسب:
نویسنده: نوید ایمانی