در هفته دوم سوگ ملی، به یکی از مراکز معتبر مشاوره رفتم، با گروهی از دانشگاهیان بودم و دنبال پاسخ میگشتم؛ از اندوه عمیق و گریۀ هر روزم به ایشان گفتم، از همۀ کشور و از هموطنان خارجنشینمان گفتم، و از آنان خواستم که بگویند علم برای این لحظه چه راهحلی دارد، چه درمانی پیشنهاد میکند؛
و عجیب است که معتبرترین مشاور آن مرکز هم اذعان کرد که هیچ پاسخی برای این درد ندارد، گفتند که ما خودمان هم در شوک عظیم هستیم و در حال هضم این واقعهایم.
خدایا مگر چه رخ داده بود که حتی درسها و تجربهها هم نمونهای برای آن سراغ ندارند؟
فکر میکنم در آن جلسه، من بیشتر به مشاوران کمک کردم، تا آنها به من. اگر چنین باشد، این را مدیون کتابها هستم.
دهم اسفند 1404
برچسب:
نویسنده: نوید ایمانی