بقا

بازدهی کاری‌ام به یک بیستم، بلکه یکصدم کم شدن یافته است، نه می‌توانم بخوانم، نه بنویسم، نه اصلا کار دیگری انجام دهم. این اولین بار است در عمرم که نمی‌توانم کتاب به دست بگیرم. فکر می‌کنم بدنم وارد وضعیت بقا شده و سعی می‌کند چیزی فراتر از عقل و احساس و تصور را هضم کند: روزهایی تلخ، سخت و باورنکردنی را.

شنبه 18 بهمن 1404

پی‌نوشت: بعد از چهل ـ پنجاه روز، به آرامی در حال بازگشتنم. تجربۀ سهمگین و بی‌سابقۀ ملی اگر چه هنوز بر سر همه‌مان آوار است، اما به شخصه سعی می‌کنم نقشی که جامعه به من داده است را ایفا کنم. همه می‌دانیم که اصلا برای سوگواری وقت خوبی نیست:

باشد که شجاعت شمشیرمان، و امید سپرمان باشد

سه‌شنبه 5 اسفند 1404