خرداد

خرداد را به پایان می برم، به یاد همه ی دوستانی که خردادهای قبل در کنارم بودند.

به پایانش می برم آنچنان که دانشجویان خوبمان، آخرین روزهای پایانترمشان را به پایان می برند.

آنچنان که تنی کم ورزش و سری کم مطالعه بتواند به پایانش ببرد و برای هیچکس هم این دو مهم، اصلا مهم نباشد.

خردادِ رفاقت ها، جایش را به خرداد رقابت ها داده است و جدی نگرفتیم وقتی چارلی چاپلین گفت که غم انگیزترین چیز در جهان تجملات است. طبیعت جایش را به میز کار داد و روح در کشوهای میخ و پرچ شده ی محل کار، به سختی میخ و پرچ شد.

بهترین دوستانم جایشان را به سلسله مراتب داده اند. جایی که جز با چایی در کنار همانان پر نمی شود. وقتی که زندگی معنایش چنین سردرگم شده باشد نقطه ی مکث است. به نظرم پوسته ی سختی اطرافم را فرا گرفته و یا من خود آن را همانند پیله ای گرد خود ساخته ام.

و بد نیست که ـ بلا تشبیه همانند غزالی، و با همت پروانه مادامی که در آبجوشم نیندازند ـ برای دنیای نوتری این پیله ی سفت و سخت را پاره کنم.