جشن تولد دائی کاظمآقا

با همت کیوان جان، دیشب برای دایی کاظم آقا جشن 1 گرفتیم و در اوج ناخوشاحوالی و تنهایی ایشون، دور هم جمع شدیم و خوشحالانه و کمخرج، سورپرایزشون کردیم و گریه کردیم و خندیدیم و عدهای رقصیدند و کیک خوردیم و عکس گرفتیم.

میخوام بگم درسته نامی از انسانهایی شریف مثل دایی کاظم آقا به گوش نمیرسه و قصهای ازشون در دنیا باقی نمیمونه اما دیشب فهمیدم بیشتر از هزار تا مسی و توپ طلا، از تمام کشتیهای روی آب و اقیانوسپیما، از سواحل هاوایی و موجسواری و منو هتلها، همین دایی گمنام و ۶۶ سالهی ما قیمتیتر و گرانبهاترن. مرد خوبی که آزاری به کسی نرسوندن و لبخند از لبشون نیفتاد (در این خصلت فکر کنم من به ایشون رفتم). دلم میخواد همینجا شهادت بدم که ایشون انسان خوبیان که دنیا باهاشون خوب تا نکرد (بخصوص نزدیکان و اقرباتشون).

ما حق کوچکتری رو در حق ایشون ادا نکردیم و قدرشونو ندونستیم ولی میخوام بدونن که دوستشون داریم.

تربت جام - ۲۸ آبان ۱۴۰۲